Gdzieś w dżungli w Ameryce Południowej mieści się siedziba kartelu narkotykowego. Oczywiście, amerykański rząd nie przymknie na to oczu i wysyła do tego tajemniczego miejsca swoich żołnierzy. Cel jest prosty – zabić szefa kartelu i całkowicie zniszczyć organizację. Początkowo misja nie wydaje się zbyt trudna, ale niestety, żołnierze wpadają w zasadzkę. Wśród nich jesteśmy także my – jako Jack Morce spróbujemy zniszczyć organizację i spokojnie powrócić do USA. Tak w wielkim skrócie można przedstawić fabułę najnowszej gry z serii Terrorist Takedown.

Jack Morce jest dowódcą amerykańskiego oddziału. To typowy twardziel, który potrafi używać każdej broni oraz prowadzić wszystkie pojazdy, jakie poruszają się po kuli ziemskiej. Niestety, nie jest zbyt inteligentny, ale za to zabija z zimną krwią. Ciekawi mnie tylko, jak taki „robot” może być dowódcą w tak poważnej misji. Nasz bohater jest typowym twardzielem, ale ma jeden poniżający sekret – ogromnie boi się wysokości, a skok z półtora metra może się zakończyć śmiercią.

Napotkanych wrogów będziemy mogli zabić na kilka sposobów. Jednym z nich jest ciche zakradnięcie się od tyłu i podcięcie gardła. Natomiast jeżeli ktoś lubi głośnie „boom”, proponuję postrzelać z bazooki lub użyć potężnych ładunków wybuchowych. Oprócz noży i broni dalekiego zasięgu, w nasze ręce trafią także liczne karabiny maszynowe, np.: M16 A2, AK-47, Spas 12 i MP5 SD6. W grze pojawia się także kusza Barnett Commando, ale jest ona mało przydatna.

Akcja dzieje się w dość dużej dżungli i głupotą byłoby podróżować pieszo. Dlatego programiści postanowili wprowadzić do gry kilka pojazdów, m.in. Hummera, pojazdy półgąsienicowe, a także pontony. Droga naszej wędrówki jest z góry wytyczona, więc nie zdziwcie się, jeżeli natraficie na niewidzialną ścianę. Może także się zdarzyć, że nasz bohater zablokuje się w owej ścianie i nie będzie mógł z stamtąd wyjść. Pozostanie nam tylko ponownie wczytać grę.

Cała grafika w grze powstała na silniki Chrome, więc nie ma co liczyć na świetne efekty i przepiękną grafikę, ale nie jest ona aż tak słaba, żeby nie zwrócić na nią uwagi. Bronie, twarze oraz drzewa są wykonane bardzo szczegółowo, nawet wybuchy nie są aż takie złe. Największą wadą są dziury, jakie pozostawiają wystrzelone pociski. Jeżeli strzelimy w jakieś martwe zwierzę, zobaczymy taką samą dziurę, jak po strzale w metalowy słup. Pojawia się także bardzo duży błąd – w środku budynku dają się zauważyć przechodzące przez ścianę gałęzie drzew oraz rosnące na betonie rośliny.

Dźwięk, który pojawia się w grze, stoi na bardzo wysokim poziomie. Muzyka zmienia się zależnie od tego, co dzieje się na polu bitwy. Jeżeli idziemy sobie spokojnie przez dżunglę, w tle przygrywa nam miła melodia, która przechodzi w ostre brzmienie, gdy trafimy na hordę przeciwników. Wybuchy, strzały oraz dźwięk odbijających się kul robią duże wrażenie i naprawdę można się poczuć, jakbyśmy tam byli (w tej dżungli, oczywiście). Dialogi zostały nagranie dobrze, ale dziwi fakt, że wszyscy są brzuchomówcami, ponieważ żaden z żołnierzy podczas mówienia nie porusza ustami.

Każdy, kto lubi trochę pogłówkować w grach FPP, nie zawiedzie się. Sztuczna inteligencja komputerowych przeciwników jest na tyle rozbudowana, że będzie wymagała od nas więcej niż odrobiny zaangażowania. Przeciwnik jest na tyle mądry, że potrafi ukryć się za przeszkodą, wyskoczyć zza rogu w najmniej spodziewanym momencie, a także zjechać po linie. Niestety, pojawiają się także wielkie wady. Napotkany helikopter potrafi do nas strzelać przez drzewa, a gdy natrafimy na zgraję przeciwników i postanowimy szybko uciekać, zginiemy. Wrogowie potrafią strzelać prosto w nas nawet wtedy, gdy nas nie widzą. Jest to bardzo irytujący błąd, który bardzo psuje całą zabawę.

Sama gra z początku wydaje się ciekawą produkcją. Niestety, im dłużej w nią gramy, tym więcej odkrywamy błędów. Tak więc kolejna część Terrorist Takedown podtrzymuje tradycje nieudanych produkcji. Jeżeli ktoś ma bardzo dużo czasu i lubi gry FPP, to może zagrać w Tajne Operacje, ale niech nie spodziewa się fajerwerków.