Horror z „lekkim” przymrużeniem oka…

Dzień Dobry! Witamy wszystkich tutaj zgromadzonych w naszych skromnych progach uniwersytetu Fallcreek. Mamy kilka niekwestionowanych zasad, których nieprzestrzeganie grozi możliwością rozerwania przez jednego z kilku wybranych przez Was potworków! Nie wolno po korytarzach naszego uniwersytetu chodzić pojedynczo! Surowo zabronione jest zaglądanie w tajemniczo i obskurnie wyglądające miejsca! Że co!? Że niby ciągle krzyczę, jestem zestresowana, brakuje mi faceta i zamiast opisywać Wam zalety i wady naszej szkoły, nawijam bez sensu!? Fakt. Może i fakt. Oddam więc głos memu zastępcy z nadzieją, że dotarcie w Wasze młodziutkie serca pójdzie mu znacznie łatwiej. Sierżancie Tomku! Tomek!? Chodź tu ciapo, robota jest!

Witam w Fallcreek, dziecko…

Witam państwa. Skoro łaskawie otrzymałem od mej 98-letniej przełożonej możliwość głosu, nie mam zamiaru zmarnować takiej okazji. Przeczytaliście powyższy akapit, prawda? Jeśli tak, to wiecie zapewne, że Obscure 2 profilem idealnie wpasowuje się w szukającej fajnego i lekkiego horroru z naprawdę widocznym przymrużeniem oka grupy odbiorców. Niestety, tytuł cierpi na większość przywar, których w żadnym wypadku nie powinna posiadać produkcja z gatunku survival-horror. Fabuła przedstawia się bowiem nad wyraz banalnie. Mamy bohaterów pierwszej części Obscure, którzy właśnie dostali się na studia i próbują butnym krokiem wejść w dorosłe życie. Mamy także tajemniczego pochodzenia narkotyk tak motający dzieciakom w głowach, że aż przenosi je w odmęty piekielnego wymiaru. Połącz sobie teraz dwa wymienione przeze mnie przed momentem fakty i odpowiedz na pytanie – co będzie Twoim celem w Obscure 2? Tak, masz rację. Ratowanie swego własnego tyłka z rąk (a raczej zębów i szponów) mało oryginalnych maszkar oraz uchronienie uniwersytetu przed piekielną zarazą. Szkoda tylko, że podczas gry poziom adrenaliny w moim organizmie ani razu nie miał okazji podskoczyć w niekontrolowany sposób…

Mój gniew potrafi przykryć absolutnie wszystko…

Chyba najważniejszym elementem w każdej grze, której zadaniem jest przestraszenie klienta, jest klimat kreowany przez występujące na ekranie postaci oraz monstra. Co w tym temacie ma do zaoferowania Obscure 2? Niestety, bardzo niewiele. Rozumiem, że tytuł ten celuje w grupę odbiorców oczekujących raczej przyjemnych wrażeń, ale dlaczego zawarta została tu przesadnie kiczowata ścieżka dubbingowa? Dlaczego głosy postaci i wypowiadane przez nie teksty są jeszcze gorsze, niż sławne kwestie z Resident Evil? Wyobraźcie sobie, że zabijacie rzucającego się na wszystkie strony i tryskającego dziwną mazią potwora, pytając w tym samym momencie koleżanki stojącej obok o jej problemy sercowe. Istny szczyt groteski i brak wyczucia poważniejszego, naprawdę potrafiącego wystraszyć, klimatu. Kiczowate głosy postaci to już ogólnie przyjęta norma w niektórych horrorach, ale Obscure 2 momentami bezpardonowo przekracza wszelkie granice. Lubiliście filmy z serii Koszmar Minionego Lata, gdzie grupa nastolatków musiała w śmiesznie-strasznych warunkach zmierzyć się z wszechogarniającym je złem? Jeśli tak, to klimat Obscure 2 na pewno przypadnie Wam do gustu. W przeciwnym wypadku nie macie tutaj czego szukać…

Uniwersyteckie życie…

Jeśli oczekiwaliście po Obscure 2 jakiejkolwiek rewolucji w zakresie mechaniki gry, to oczekiwać musicie sobie dalej, ponieważ tytuł ten nie oferuje absolutnie nic, czego nie widzielibyśmy już wcześniej. Chodzimy po uniwersytecie, przeszukujemy kolejne pomieszczenia w nadziei, że coś nas wystraszy, poszukujemy następnych przedmiotów, mordujemy kilka naprawdę banalnie prezentujących się potworów, rozwiązujemy głupią zagadkę logiczną i to wszystko. Potem cykl się powtarza i tak kręci się cała gra. Samo sterowanie nie sprawi Wam żadnego problemu, co w przypadku konwersji z konsoli PlayStation 2 na PC powinno zostać odnotowane jako wielki plus. Z kolei zachowanie kamery może co jakiś czas mocno poirytować nieprzyzwyczajonego do ich zawirowań gracza. Obscure 2 raz prezentuje bowiem położenie kamery zawieszone w statycznym punkcie, z lekkością podążając za krokami głównych bohaterów, innym razem z kolei pozwalając sobie na istne szaleństwo perspektywiczne. Oczywiście nie zdarza się to zbyt często i prawdę powiedziawszy nie psuje zbytnio ogólnej wartości samej gry, jednak bardziej wrażliwych graczy może ta ewentualność nieznacznie poirytować. Niestety, kolejnym denerwującym patentem jest fakt, że śmierć chociażby jednego z dwójki bohaterów gry oznacza natychmiastowy jej koniec i rozpoczęcie od momentu ostatniego zapisu. Nieważne, czy padnie bohater sterowany przez samego gracza, czy też chodzący obok niego bot obsługiwany przez sztuczną inteligencję. Całe szczęście, że ta ostatnio opracowana została całkiem nieźle. Powiedzmy, że nie jest ona najwyższych lotów i nie powala na łopatki absolutnie nieprzewidywalnymi zagraniami, ale nie wystawia się też bezczelnie na ukąszenia potworów i – co chyba najważniejsze – nie przeszkadza grającemu podczas jego przygody z Obscure 2. Niestety, w przypadku śmierci jednego z kompanów powinniście przygotować się na długą i obszerną powtórkę z rozgrywki, bowiem punkty kontrolne (umożliwiające zapisanie stanu gry) są w tym przypadku rozmieszczone zbyt rzadko. Zapytacie teraz o same potwory i elementy interaktywnie straszące? Tych drugich praktycznie w Obscure 2 brak, natomiast paleta maszkar przedstawia się nad wyraz typowo. Mamy jakiegoś małego, przygarbionego i oślizgłego potworka, kilka wariacji na temat ociekających krwią humanoidów i… to tak naprawdę wszystko. Jęk zawodu? To mało powiedziane…

Obscure jest… obskurne?

Oprawa graficzna w Obscure 2 po prostu spełnia swoją rolę. Żadne inne sformułowanie nie pasuje do danej sytuacji tak, jak właśnie to. Mamy bowiem świadomość, że tytuł ten to lekko podrasowana wersja gry z leciwej już konsoli PlayStation 2. Oczywiście lekko zawodzi, jednak w żadnym wypadku nie możemy mówić tutaj o jakimkolwiek crapie. Co prawda animacja postaci i potworów woła momentami o pomstę do nieba, jednak nie jest to aż tak rzucające się w oczy jak w - niegdyś recenzowanych przeze mnie - przygodach Supermana na konsoli Xbox360. Pozwolę sobie zadać jeszcze jedno pytanie odnośnie Obscure 2 na PC. Czy w przypadku konwersji tej gry z PlayStation 2 liczyliśmy na fajerwerki w omawianym właśnie aspekcie? No właśnie. Muzyka i dźwięki także wypadają średnio. Oczywiście, mamy tutaj przekładaniec rocka, metalu oraz muzyki smyczkowej i klasycznej, wzbogaconej o obowiązkowe chórki, ale o porównaniu ze ścieżką dźwiękową Silent Hill nie ma tutaj absolutnie żadnej mowy. Szkoda, w końcu to właśnie muzyka i wydawane przez głośniki dźwięki powinny podbijać klimat każdej gry komputerowej.

To co? Studia w Fallcreek czas rozpocząć?

Posucha w gatunku survival-horrorów, która potrwa aż do momentu ukazania się kolejnych odsłon serii Sileni Hill i Resident Evil, a także zupełnie nowych tytułów pokroju Dead Space, może wykreować Obscure 2 na jedyny środek pomocniczy w przetrwaniu słabego okresu dla fanów tej gałęzi gier. Ostrzegam jednak – recenzowana tutaj produkcja nie straszy! Jest po prostu śmieszna. Stara się być straszną, ze wszech miar próbuje przyciągnąć naszą uwagę do ekranu monitora, ale po chwili robi się z niej rzadka i żałośnie smakująca papka. To nie Silent Hill. To w sumie nawet survival-horror w pełnym tego słowa znaczeniu nie jest. Jeśli jednak poszukujesz odstresowującej gry w mrocznych barwach, możesz spróbować Obscure 2. Tym bardziej, że jego cena to tylko 49.99PLN…