W dobie miniaturyzacji i czynienia mniejszym wszystkiego, co tylko się da, nie było chyba dla nikogo zaskoczeniem, że kultowa seria GTA doczekała się swoich odpowiedników na handheldy. I nie mówię tu o „popierdółkowatych remake'ach” na GameBoya; pierwszym pełnoprawnym GTA na konsole przenośne było według mojego uznania Liberty City Stories – akcja przeniesiona została do miasta wolności, znanego już z GTAIII, zmieniono tylko kilka elementów oraz fabułę. Po wielkim sukcesie tamtej produkcji zabieg ten został powtórzony w Vice City. Playstation Portable otrzymało swoją wersję gangsterki w samym centrum Miami. Nie był to jedyny owoc sukcesu LCS – zdecydowano się na przeniesienie gry na starszą siostrę kieszonsolki Sony, PlayStation2. O ile wtedy mogło to być dla kogoś zaskoczeniem, o tyle debiut VCS na PS2 nie jest już żadną niespodzianką. Po kilku miesiącach oczekiwania, w skórę Vicka Vance'a mogą się teraz wcielić wszyscy posiadacze stacjonarnej maszynki Sony. Gotowy do przejażdżki różowym Lambo? A garniak i gnata zabrałeś? No, to zapinamy pasy. Pierwszym miejscem, jakie odwiedzimy, jest znana już z Vice City baza wojskowa. Wszystko wskazuje na to, że naszym głównym pracodawcą będzie wojskowy Jerry Martinez. Jak jednak wiadomo, w GTA nie wszystko jest takie, jak się wydaje na początku – Jurek nas wrabia w prochy, których swoją drogą Vick nie toleruje, i zostawia na pastwę wielkiego miasta. Normalka. Na swojej drodze (jak zwykle) spotkamy wiele osób, które już zaszczyciły swoją obecnością poprzednie części gry. Nie chcę Wam zdradzać elementów fabuły, ale uwierzcie, że będzie z czego się pośmiać. W GTA olbrzymia dawka humoru i bardzo zdystansowane podejście do tematu gangsterki stały się już standardem – ot, taki już urok i niewątpliwie jeden z największych plusów serii.

Sam teren działań nie uległ większym zmianom – zastosowano zabieg identyczny z tym w LCS. Dostajemy po prostu stare, dobre Vice City ze zmienionymi ze względu na chronologię niektórymi elementami otoczenia i... tyle. Dla mnie jest to naprawdę wielki plus, bo nie od dziś wiadomo, że miasto zachwyca swoim klimatem. Nie obraziłbym się natomiast, gdyby jednak wzorem San Andreas dodano jakieś przedmieścia. Niestety, tego elementu zabrakło, a doczekamy się go dopiero w San Andreas Stories – mam dziwne przeczucie, że taka gra ukaże się na PSP i PS2 :-). Jedną z ciekawszych nowości (na PSP, bo na PS2 to już bym się kłócił) jest to, że między dzielnicami możemy poruszać się wpław (niestety, nie da się nurkować) – wyjątkowo dziwnym i nietrafionym zabiegiem w LCS było ograniczenie możliwości pływania, ale być może ma to jakieś drugie dno.

Kolejnym nowym elementem jest możliwość wykupywania wolnostojących, specjalnie oznaczonych budynków i otwieranie w nich własnych interesów – to gracz decyduje, czy chce zająć się wymuszeniami, praniem brudnych pieniędzy, narkotykami, czy może zabawić się w PIMP-a i zatrudnić gotowy o każdej porze dnia i nocy sztab pań do towarzystwa. Budynki można przejmować też od konkurencyjnych gangów, lecz wiąże się to z wywołaniem swego rodzaju mini-wojny i zabiciem całkiem sporej grupki oprychów. Ciekawe jest to, że każdy z biznesów podzielono na kilka opcji: mały, średni i duży. Oczywiście, wiąże się to z różnymi kosztami na sam rozruch interesu, ale też z generowanymi przez nie zyskami.

Jak na prawdziwego typka spod ciemnej gwiazdy przystało, możemy zaopatrywać się we wszelkiego rodzaju pukawki i narzędzia zbrodni. Do naszej dyspozycji oddano naprawdę sporo sprzętu. Możemy więc zrobić komuś kuku przy użyciu: kastetów, kija baseballowego, beretty, pistoletu maszynowego scorpion, czy też – jeżeli szukamy bardziej wyszukanych metod – snajperki z celownikiem laserowym. Naturalnie, to nie wszystko – możemy się pobawić wszelkiej maści shotgunami czy bronią ciężką, taką jak AK47 czy M16. Nie zabrakło także miotacza płomieni i standardowej wyrzutni rakiet, a do tego, oczywiście, różnego rodzaju granaty. Dla spragnionych sławy paparazzich jest też aparat fotograficzny, z którym można biegać za przechodniami.

Zmianom względem przenośnej wersji nie uległ także zestaw pojazdów, jakimi możemy się poruszać. Jest cała gama samochodów osobowych, dostawczych, ciężarowych. Do tego kilka rodzajów motocykli, łódek, helikopterów, a także samolotów. Na monotonię nikt narzekać nie powinien.

Oprawa graficzna niestety troszkę zawodzi. Zachowany został specyficzny, rozpoznawalny na kilometr styl Vice City, ale względem PSP poprawiono niewiele. Wyróżnia się trochę wyższa rozdzielczość i ilość szczegółów na ekranie, ale animacja potrafi czasem „chrupnąć”, co jest niedopuszczalne, biorąc pod uwagę osiągnięcia koderów Rockstar, choćby przy San Andreas. Na wysokości zadania stanęła za to ścieżka dźwiękowa. Towarzyszą nam znane już stacje radiowe, takie jak: V-Rock, kultowe Flash FM czy Radio Espantoso. Nie zabrakło też: Emotion 98.3, Fresh 105, VCFL, VCPR, Paradise FM ani Wave 103. Utwory dobrano wprost ka-pi-tal-nie i każdy – niezależnie od tego, czy preferuje rock, pop, hip-hop, czy choćby muzykę elektroniczną – znajdzie coś dla siebie. Pełną listę utworów znajdziecie pod recenzją.

Po wykonaniu wszystkich misji, związanych z głównym wątkiem fabularnym, wydawać się może, że wieje nudą. Nic z tych rzeczy. Jak zwykle możemy pobawić się w taksówkarza, policjanta czy lekarza. Nie zawiodą się także chłopcy skrycie marzący o karierze strażaka czy gwiazdy porno. No dobra, może bez tego ostatniego. Możemy też ratować ludzi z powietrza lub zrobić karierę ratownika plażowego. Dla zabicia czasu istnieje też możliwość oprowadzania turystów po mieście. Na nudę narzekać nie sposób, tym bardziej, że do wykonania jest jeszcze wiele więcej zadań, wspominając choćby o lataniu i niszczeniu celów helikopterem Hunter... na czas. Niestety, zabrakło obecnych na PSP trybów multiplayer.

Wszystko, co napisałem powyżej, brzmi nieźle – lepsza grafika i całkiem sporo zmian względem oryginalnego Vice City. Do tego świetna ścieżka dźwiękowa i naprawdę mocarny klimat Miami lat ‘80. Nie należy jednak zapominać, że mamy do czynienia z grą na PS2, a VCS widzieliśmy już kilka miesięcy temu na PSP. To, co zachwycało na przenośnej konsoli, na stacjonarnej nie musi malować się już w tak jaskrawo różowych barwach. Czy więc warto zainteresować się Vice City Stories na PlayStation2? Sytuacja, jaka ma miejsce, jest podobna do tej z Liberty City Stories na PS2. Jeżeli posiadasz i przeszedłeś grę już na PSP, daruj sobie – dostajemy przecież dokładnie to samo, tylko okrojone o tryby multi. Jeżeli natomiast jeszcze nie miałeś okazji przetestować tego tytułu, zastanów się. Fani GTA powinni łyknąć obowiązkowo – czy to na PSP, czy na PS2. Reszta powinna przemyśleć zakup – przecież na rynku od dawna dostępne jest o wiele bardziej rozbudowane San Andreas. Jednak Vice City ma swój urok, który bądź co bądź potrafi przykuć do ekranów na długie godziny.

Za udostępnienie gry do testów dziękujemy firmie Cenega Polska. Gra testowana na konsoli PlayStation 2!

Lista utwórów: