Na rynku pojawia się coraz więcej produktów niszowych, przeznaczonych dla niewymagającego odbiorcy. Naturalnie, nie mogą się one równać pod względem jakości z tymi z wyższej półki, jednak co zrobić, jeśli w kieszeni hula wiatr? Zawsze można sięgnąć po tańszą „markę”. Takim właśnie produktem jest Combat Wings: Bitwa o Anglię, ale czy do końca?

Combat Wings: Bitwa o Anglię jest kolejną grą od City Interactive – polskiego dewelopera, który ma już pewne doświadczenie w grach lotniczych. Pozycji tej nie wolno mylić z symulatorem lotu, gdyż nim nie jest; byłbym bardziej skłonny nazwać ją zręcznościowym „latadłem”. Jak już wcześniej powiedziałem, tytuł ten należy do tych z niskiej półki. Został wyprodukowany przy niedużym nakładzie pieniędzy i rzucony do sklepów (kiosków) także za niewygórowana cenę dziesięciu złotych. Czego więc można oczekiwać od tej gry? Nie będę owijał w bawełnę i powiem od razu, że mocno mnie ona zaskoczyła.

Fabuła nie jest odkrywcza, w sumie na upartego można by nawet powiedzieć, że jej nie ma. Niby jesteśmy jakimś pilotem, wykonujemy kolejne misje, które składają się na pewną historię, ale w sumie kogo to obchodzi? Faktem jest, że zadania rozgrywają się w czasie słynnej Bitwy o Anglię podczas II wojny światowej, a my wcielamy się w postać polskiego pilota (coś dla miłośników „Dywizjonu 303”), który mści się na nazistach za atak na naszą wspaniałą Ojczyznę. Średnio interesowałem się linią fabularną – tutaj przecież chodzi o to, żeby polatać sobie samolotami z początku XX wieku i przede wszystkim dobrze się bawić, strącając wroga na ziemię. Program daje nam możliwość rozegrania 25 misji, które na dobrą sprawę kopiują się i po pewnym czasie zaczynają nużyć, ale właściwie co można by wymyślić poza niszczeniem samolotów Luftwaffe i bombardowaniem niemieckich bunkrów oraz lotnisk? Sam nie potrafię wykombinować nic lepszego...

Gra została stworzona ewidentnie pod kątem zręcznościowym. Wprawdzie istnieje jakiś tryb „symulacji”, ale po odpaleniu średnio się sprawdzał, więc po prostu go ominę.
W trybie zręcznościowym jest zupełnie inaczej, rozgrywka staje się bardzo przyjemna. Sterowanie za pomocą klawiszy WSAD i myszy to świetnie rozwiązane – proste i łatwe. Czy potrzeba coś więcej do szczęścia?

Oprawa graficzna zasługuje na plusika. Jak na produkt niszowy, nie jest tragiczna. Co prawda, nie można o niej powiedzieć, że powala, ale w sumie nie należało się spodziewać wielkich fajerwerków. Plansze nie są zbyt dokładnie zrealizowane i pozostawiają wiele do życzenia, za to samoloty maja już lepsze modele i wyglądają konkretniej.

Podobnie z oprawą audio – niby wszystko jest na swoim miejscu, ale też nie rzuciła mnie na kolana. Tekstom wygłaszanym w eterze radiowym nie można nic zarzucić, tak samo jak i muzyce, która od czasu do czasu pogrywa sobie w tle. Ot, taki sobie standard i tyle.

Werdykt:
Combat Wings: Bitwa o Anglię jest produkcją dla ludzi, którzy nie chcą wydawać wiele pieniędzy na nowe gry, a od czasu do czasu lubią sobie pograć w zimny jesienny wieczór. Nabywców zachęcają proporcje jakości do ceny. Gra nie jest wybitna i nie należy jej tak traktować; istnieje wiele lepszych propozycji, ale żadna nie kosztuje dziesięciu złotych. Uważam, że gierka jest przyjemnym „wypełniaczem” czasu pomiędzy rozgrywkami w inne, bardziej wyrafinowane tytuły.