W dzieciństwie uwielbiałem wszystko, co związane było z tematyką piracką- czytałem książki, oglądałem filmy, ba, nawet budowałem własne okręty z klocków LEGO. Kto bowiem nie lubi tych poczciwych, dobrodusznych i uczynnych ludzi, którzy za nadrzędny cel stawiają sobie bezpieczeństwo na morzach i oceanach? O tak, korsarze to jest to. Wiatr we włosach, szum fal, szabla w dłoni, huk armat, skarby, bitwy, abordaże ... Na Karaiby po raz kolejny wyruszyć czas ...

 

Firma Akella to bodaj najgrubsza ryba w branży gier o tematyce marynistycznej. Na swoim koncie ma takie tytuły jak Sea Dogs, Swashbucklers czy Piraci z Karaibów. Ta ostatnia gra, mająca dużo wspólnego z przygodami pana Jacka Sparrowa, to nieoficjalna kontynuacja, a raczej przeróbka Sea Dogs 2. Podobnie jest z Age of Pirates- można uznać ją za Sea Dogs 3, choć po raz kolejny trzeba tutaj użyć słowa „nieoficjalnie”. Jak wszyscy doskonale pamiętamy, Piraci z Karaibów podbili serca wielu graczy, zachwycając zapierającą dech w piersiach grafiką i dając graczowi bardzo dużą swobodę rozgrywki. Co oferuje nam kontynuacja gry, nosząca niezbyt innowacyjny podtytuł „Opowieści z Karaibów”? O tym poniżej...

Ahoj, panie Kapitanie!

Akcja gry toczy się w XVII wieku, kiedy to o panowanie w basenie Morza Karaibskiego walczą cztery wielkie potęgi europejskie: Anglia, Holandia, Hiszpania i Francja. Świat gry jest ogromny i jego przemierzenie wzdłuż i wszerz zajmuje naprawdę sporo czasu. Podczas naszych wypraw będziemy mogli odwiedzić aż 16 wysp (Jamajka, Hispaniola, Puerto Rico, Tortuga, Dominika, Marie-Galante, Gwadelupa, Martinika, St. Martin, St. Eustatius, Curacao, Barbados, Montserrat, Antigua, Nevis i St. Kitts), różniących się między sobą jedynie układem budynków i przynależnością do danego państwa. Każda z nich jest na wagę złota, więc walka między nacjami o najmniejszy nawet skrawek ziemi jest bardzo zażarta. Tak oto w skrócie można przedstawić bigos, w jaki zostajemy wpakowani.

 

Ona czy on?

W tym elemencie twórcy gry ponieśli totalną klęskę. Do wyboru mamy dwóch potomków słynnego Nicholasa Sharka: jasnowłosego, przypominającego niemalże „księcia ze bajki” Blaze’a oraz jego przyrodnią siostrę, powabną Beatrice. Nie zostaliśmy uprawnieni do najmniejszych nawet modyfikacji w wyglądzie naszego bohatera, co dla bardziej kreatywnych graczy może okazać się ogromną niedorzecznością. Wybór postaci nie ma też żadnego wpływu na rozgrywkę, podobnie jak decyzja o sprzymierzeniu się z którąś ze stron konfliktu (oprócz wymienionych wcześniej czterech państw możemy też rabować i zabijać pod piracką banderą). Gdy już przebrniemy przez ten wymagający niezwykłego wysiłku umysłowego proces, możemy zaczynać...

 

A ja mam mapę! A raczej pół...

Od razu po zejściu na ląd podbiega do nas człowieczek i pośpiesznie wręcza nam połówkę mapy, po czym oddala się, nie zważając na nasze wołania. Owa mapa okazuje się dziedzictwem rodziny Sharków, a naszym zadaniem jest... no właśnie, co jest naszym zadaniem? Problem w tym, że gra nie daje nam żadnych, nawet najmniejszych wskazówek co do tego, jak mamy postępować, by rozwikłać zagadkę. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że na tej właśnie mapie opiera się fabuła gry, a raczej marny wątek, który podobnie jak wybór postaci nie ma wpływu na rozgrywkę i możemy go całkowicie pominąć. Szczerze mówiąc, spodziewałem się, że programiści zdobędą się na wysiłek i wymyślą jakąś interesującą, pełną nieoczekiwanych zwrotów akcji i niespodzianek historię o wielkiej pirackiej familii. Ale niestety się zawiodłem, i to srogo. Rekompensatą jest jednak całkowicie nieliniowa rozgrywka. Nie istnieje możliwość, że w dwóch różnych save’ach spotkamy w tawernie tych samych oficerów czy dostaniemy te same zlecenia. Nawet nasz główny pracodawca (czyt. Gubernator państwa, dla którego pracujemy) za każdym razem ma dla nas nieco inną robotę.

 

Dziesięć w skali Beauforta!

Jak nietrudno się domyślić, esencją gry jest nasz statek i wszystko, co z nim związane. Jako kapitan łajby odpowiedzialni jesteśmy za zatrudnianie załogi, werbowanie oficerów, udoskonalanie naszego sprzętu czy handel. Kiedy mamy już komplet ludzi i zapasów, a także zlecone zadania, możemy śmiało wyruszyć ku przygodzie. Wydarzenia, jakich możemy doświadczyć, znane są doskonale z poprzednich części gry - bitwy morskie i sztormy powinny dostarczyć wystarczająco dużo wrażeń. Walki z piratami i patrolami wrogich nam państw są ekscytujące, ale też niesamowicie trudne, a w skrajnych przypadkach nawet niemożliwe do wygrania. Jeśli ktoś nie grał w poprzednie części, to może mieć spory problem, bo chociaż bitwa sprowadza się do załadowania jednego z czterech rodzajów amunicji (kule armatnie, kartacze, bomby lub kule łańcuchowe), obróceniu statku burtą do przeciwnika i wystrzelenia pocisków, a następnie wykonania abordażu, jest to zadanie wymagające wprawy. Umiejętności przydają się też podczas walki na pokładzie, kiedy to zwykle musimy przebić się z naszą szabelką i pistoletem przez zastępy marynarzy, a na końcu dopaść kapitana. Kolejnym mankamentem, który podnosi i tak już wysoko zawieszoną poprzeczkę, jest brak możliwości ucieczki z bitwy. Czasem wrogowie okazują nieco przychylności i pozwalają nam odpłynąć bez szwanku w zamian za okup. Takie sytuacje nie zdarzają się jednak zbyt często, a sami nie możemy zaproponować pokojowego rozwiązania. Gdy uda nam się wygrać bitwę, możemy zabrać ze statku „oponenta” cenne towary, wziąć w niewolę załogę czy przejąć cały statek. Na tym właśnie polega w tej grze mechanizm bogacenia się. <!--pagebreak-->

 

Bezrobocie na Karaibach? Nigdy!

Kolejny aspekt gry to wykonywanie pojedynczych questów. Zlecają nam je ludzie, spotykani na ulicach miast lub w tawernie. Zwykle sprowadzają się one do jednego ze schematów, jakie przygotowali dla nas twórcy gry: dostarcz kogoś na wyspę, zatop statek, przetransportuj towary, dostarcz niewolników i kilka podobnych. Po wykonaniu potężnej dawki zadań dopaść nas może znużenie, bo kto z otwartymi ustami i cieknącą po podbródku śliną po raz 137 zabiera w rejs z San Juan do St. Martin „pana xxx”? Korzyści płynące z wzorowego wykonywania pracy to pieniądze, a także doświadczenie i reputacja, która ma wpływ na szacunek wśród mieszkańców kolonii.

 

Szermierka, handelek, a może nawigacja?

Skoro wspomniałem wcześniej o zdobywaniu doświadczenia, to o rozwoju bohatera też przydałoby się napisać kilka słów. Po awansie na kolejny poziom mamy możliwość przydzielenia punktów do zdolności oraz umiejętności (co za zróżnicowanie). Pomagają one w walce, sterowaniu okrętem czy handlu. Ten element RPG jest plusem gry, gdyż odpowiednie rozwijanie postaci pozwala uczynić z niej abordażowego rzeźnika czy snajpera, a wtedy może być bardzo ciekawie. Kto bowiem nie odczuwa satysfakcji po zdziesiątkowaniu w pojedynkę całej załogi przeciwnika?

 

Jak tu ładnie...

Grafika w najnowszym dziele Akelli stoi na wysokim poziomie. Postacie wykonane są dokładnie, a efekty specjalne i pogodowe bardzo uprzyjemniają rozgrywkę. Wzburzone morze podczas sztormu, szalejące tornado czy zachodzące na horyzoncie słońce to tylko część smaczków, jakie przygotowali dla nas programiści. Trochę gorzej prezentują się miasta - są ograniczone terytorialnie i istnieją w nich znienawidzone przez chyba wszystkich graczy na świecie niewidzialne ściany. Na szczęście nasze pobyty na lądzie ograniczają się do krótkich wizyt w tawernie/sklepie/stoczni/rezydencji Gubernatora. Warto wspomnieć, że gra była robiona grubo ponad rok temu na silniku Storm Engine 2.5 i nie wykorzystuje w pełni możliwości dzisiejszych kart graficznych.

 

Ach te karaibskie klimaty...

Gdy do grafiki dodamy całkiem dobrą oprawę dźwiękową, możemy poczuć prawdziwą bliskość archipelagu. Efekty dźwiękowe podczas bitew zostały świetnie dobrane i wprowadzają nas w bojowy nastrój. Na uwagę zasługuje też odpowiednia do epoki muzyka, śpiew ptaków czy dźwięk uginającej się pod naszym ciężarem trawy. Wszystkie te elementy składają się w efekcie na bardzo dobry klimat gry.

 

Byłoby zbyt pięknie...

Niestety, gra nie jest pozbawiona bugów. Podczas żeglugi po Morzu Karaibskim napotykamy dziwne sytuacje, jak znikanie z pokładu załogi przy włączeniu widoku FPP (jak to, przecież przed chwilą Józek ze Zdziśkiem czyścili armatę!). Polska lokalizacja też psuje wizerunek gry. Wybuchnąłem śmiechem, gdy w mieście zauważyłem napis „Skład” nad drzwiami budynku. Jeśli tłumacze chcieli być tak gorliwi, to mogli pokusić się o podłożenie polskich głosów pod dialogi. Kolejne niedociągnięcie wygląda następująco: na minimapie w momencie, gdy wpływam do portu, widzę za mną statek przeciwnika i pomimo tego, że spędzę w mieście 2 dni, to podczas wypływania ten statek wciąż tam jest. Problem robi się poważny, kiedy łajba okazuje się dla nas zbyt mocna, a my nie możemy jej ominąć. Nasz okręt nieubłaganie idzie na dno, a jeśli nie mieliśmy dodatkowych save’ów, to spokojnie i bez nerwów zaczynamy przygody od początku ...

 

A może by tak przez sieć?

Gdy znudzi nam się rozbijanie wrogich okrętów i pławienie się w mamonie, możemy spróbować swoich sił w walce z żywym przeciwnikiem. Gra oferuje nam całkiem przyzwoity tryb multiplayer, dający możliwość gry w 4 trybach (Free for All, Naval Battle, Capture the Fort i Sink the Convoy). Zawsze to kilka dodatkowych godzin zabawy, a zatopienie okrętu kumpla z klatki obok daje naprawdę sporo radości.

 

Werdykt:

Wbrew pozorom trudno wystawić tutaj obiektywną ocenę. Z jednej strony bardzo dobry klimat gry i ogromna swoboda działania, z drugiej jednak dno fabularne i zaczynająca się po dłuższej rozgrywce potworna nuda. Dla fanów serii jest to oczywiście pozycja obowiązkowa i zapewne spełni ich oczekiwania. Ja jednak jestem wybredny i uważam, że AoP: OzK to po prostu poprawieni Piraci z Karaibów, wzbogaceni o kilka nowych opcji. Grę ratuje jeszcze niska cena, odpowiadająca jednak proporcjonalnie czasowi, jaki przeciętny gracz będzie w stanie spędzić przy tym tytule.

 

 

Odpowiedzi