Jak można podzielić gry konsolowe? Generalna klasyfikacja wygląda tak:
gry wybitne, bardzo dobre, niezłe, kiepskie, crapy, długo, długo nic
i... ekranizacje książek i filmów. Są wyjątki potwierdzające tę regułę,
jak choćby King Kong, ale... czy gra z samonapędzającą się maszynką do
robienia pieniędzy, fenomenem, czyli po prostu Harrym Potterem ma
szansę być tytułem grywalnym? Przecież wystarczyło zrobić byle jaką
grę, którą ze względu na tytuł i tak kupiłyby miliony fanów na całym
świecie. Czy tak się stało?

Zacznijmy od początku. Gra opowiada o piątym roku nauki Harry’ego w Hogwarcie. Zaczynamy będąc w gościnie u znanego Syriusza Blacka. Pomimo iż Harry pobiera nauki w szkole dla czarodziejów już piąty rok, po wakacjach jest zielony jak większość uczniów polskich szkół. Dlatego też, w ramach gościnności, Syriusz postanawia przypomnieć Harry’emu jak korzysta się z czarów. W grze zaimplementowano bardzo ciekawy system rzucania zaklęć. W praktyce wygląda to tak, że wykonując prawą gałką skręty w różne strony, rzucamy przypisane im zaklęcia. W zależności od sytuacji są to różne czary i po prostu aż szkoda, że w grze jest ich tylko kilkanaście. System potrafi być czasem wyjątkowo wkurzający, szczególnie w sytuacji, gdy jakiś czar trzeba rzucić bardzo szybko, ale... generalnie sprawuje się bardzo dobrze.

Kolejnym etapem przygody Harry’ego jest przybycie do szkoły nowej nauczycielki obrony przed czarną magią – Dolores Umbridge. Fani młodego czarodzieja zapewne już zauważyli, że gra wiernie podąża ścieżkami znanymi z książki czy filmu. Warto jednak zauważyć, że zadania niezbędne do popchnięcia fabuły dalej możemy wykonywać w dowolnej kolejności – a zdarza się, że takich jest naraz kilkanaście. I tak, będziemy szukać gadających gargulców, sprzątać Hogwart, niszczyć głośniki na szkolnych korytarzach, pojedynkować się z Draco Malfoyem, aż do zakończenia przygody. Bardzo fajnie, że autorzy pozwolili nam na wykonywanie pobocznych questów (których jest co nie miara) również po skończeniu głównego wątku fabularnego. Możemy zagrać w szachy czarodziejów, odrobić zadania domowe, czy choćby pomóc przyjaciółce znaleźć zgubione rzeczy. Na nudę narzekać nie sposób, tym bardziej, że programiści i graficy z Electronic Arts naprawdę popisali się kunsztem. Do naszej dyspozycji oddany został cały Hogwart, przy tym stawiając na względny free roaming, co oznacza nie mniej, nie więcej, że możemy sobie biegać do woli, gdzie chcemy. Bardzo miłe ze strony Panów odpowiedzialnych za grę.

W tym momencie warto wspomnieć, że gra nie jest trudna nawet na najwyższym poziomie trudności – główny wątek można ukończyć w dwa dłuższe wieczory, ale... no właśnie, zawsze jest jakieś „ale”. Spróbujcie wygrać w szachy, czy gargułki nawet na poziomie średnim. Zadanie jest naprawdę bardzo trudne, jeśli nie niemożliwe (no dobra, może z tym ostatnim przesadziłem :)). Poziom trudności subquestów, a szczególnie mini-gier został naprawdę wyśrubowany. Podobnie jest z zadaniami, takimi jak szukanie ukrytych paczek, czy haseł do portretów z korytarzy szkoły. Ileż to „pań lekkich obyczajów” wywołaliśmy z lasu grając w grę wspólnie z Grzybem z Radia Centrum to chyba tylko Harry i jego kompani wiedzą. Zmierzam do tego, że gra, pomimo iż przeznaczona raczej dla młodszych odbiorców, może być dla dzieci po prostu za trudna. Od czego jest jednak starsze rodzeństwo i rodziciele? :) Kupiłeś dziecku konsolę? To pomagaj mu teraz grać. Chyba takie hasło przyświecało Panom z EA podczas tworzenia gry.

Swego rodzaju nowością w serii jest zbieranie punktów odkrycia, dzięki którym możemy level-upować naszego czarodzieja. Ot, taki mały element RPG. Wszystko polega na tym, że wykonując zadania w każdej z lokacji zamku dostajemy punkty. Po zebraniu odpowiedniej ich ilości Harry przechodzi na kolejny poziom czarów, dzięki czemu jego czary stają się silniejsze. Tutaj pojawia się kolejny mankament gry. Jeżeli ogrom zamku w pierwszych chwilach gry po prostu przytłacza, po jakimś czasie staje się nużący. W większości lokacji wszystko można odkryć dość szybko, a że dużo czasu spędzamy biegając z jednego miejsca Hogwartu do drugiego – robi się nudno. Na szczęście jest dużo skrótów, których odkrycie wiąże się z wykonywaniem pobocznych zadań, więc podróże niekoniecznie muszą być bardzo długie. Bardzo fajnym posunięciem okazało się również swoiste „ufizycznienie” achievementów, bo za wykonanie zadania dostajemy puchar, lub inną nagrodę w tak zwanym „pokoju nagród”. Tam również znajdziemy dodatki w postaci komentarzy osób pracujących nad grą.

Sterowanie różdżką tylko czasami sprawia małe problemy, o czym wspominałem już wcześniej. Niestety dużo większe problemy miałem ze sterowaniem samym czarodziejem. Winowajcą była tutaj przede wszystkim kamera, która bardzo często pokazywała widok „z dupy”, używając kolokwialnego określenia – nic innego nie przychodzi mi do głowy. Mniejszy udział mieli przyjaciele Harry’ego, Ron i Hermiona, którzy bardzo często blokowali przejście.

Pod względem grafiki, nowy Potter stoi na dość wysokim poziomie. Nie są to oczywiście Gyrosy, czy Lost Planet, ale jest naprawdę nieźle i poważniejszych błędów nie zauważyłem. Postacie są naprawdę nieźle animowane, a jakość tekstur czy efektów naprawdę daję radę. Na oklaski zasługuje także świetnie odtworzony Hogwart – ponoć autorzy mieli do dyspozycji całą scenografię z filmu i niezliczoną ilość zdjęć i materiałów, by uzyskać zamierzony efekt – udało się. Muzycznie gra również nie odstaje, a szczególnie za sprawą jednego, małego szczegółu. W przypadku wersji na X360 oraz PS2 zastosowano pełne spolszczenie, czyli po prostu dubbing. Wszystko słyszymy w naszym ojczystym języku, a głosów użyczyli ci sami aktorzy, którzy dubbingowali film. Naprawdę bardzo miło, że wreszcie coś w naszym małym kraju się dzieje na rynku konsolowym.

Przyznam szczerze, że mimo iż nie jestem największym fanem książek o przygodach Harry’ego Pottera, gra wciągnęła mnie podobnie jak Oblivion. Bardzo duży teren działań z możliwością odwiedzenia większości miejsc Hogwartu, świetna grafika, do tego wszystko po polsku – fani młodego czarodzieja będą wręcz wniebowzięci. Dla wszystkich innych Harry Potter i Zakon Feniksa to po prostu porządna, dająca masę radości przygodówka z elementami akcji, minusami której może być jedynie średnio wyważony poziom trudności i wkradająca się po dłuższej sesji monotonia – myślę, że takie błędy można wybaczyć ze względu na wylewającą się wręcz z ekranu grywalność – w to po prostu chce się grać. W związku z tym nowe przygody Pottera polecam każdemu, niezależnie od wieku – nie zawiedziecie się. Gry na podstawie książek i filmów? Jeśli wszystkie mają być takie, to ja chcę ich jak najwięcej.

Gre udostępniła nam do testów firma Electronic Arts.